|
Κριτικές -
Γενικές Κριτικές
|
|
Written by Δημήτρης Πετσετίδης
|
|
Wednesday, 12 October 2011 13:29 |
|
Εκατό ιστορίες για την "Κατάσταση" και άλλες καταστάσεις
Από τον ΔΗΜΗΤΡΗ ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟ
Με τα εκατό διηγήματά του (τα μισά του Παπαδιαμάντη), ο Δημήτρης Πετσετίδης έχει πάρει οριστική θέση στην πεζογραφία μας της «μικρής φόρμας». Όχι, βέβαια, με τον αριθμό, αλλά με την ποιότητα των διηγήσεών του.
Γεννημένος το οριακό 1940, έζησε την παιδική και εφηβική ηλικία του στη Σπάρτη, σπούδασε μαθηματικά στην Αθήνα και εργάστηκε ως ιδιωτικός εκπαιδευτικός στην πρωτεύουσα, αργότερα στη γενέτειρά του, όπου κατοικεί μονιμότερα: μέτοικος παντού, από καταγωγή( Μικρασιατική) και επιλογή.
Με φόντο αυτοβιογραφικό συχνότερα, η θεματολογία του μοιράζεται, κατά συνέπεια, ανάμεσα στις δυο μητροπόλεις του συμβολικού Πελοποννησιακού πολέμου, αρχίζοντας με τις εμπειρίες της Κατοχής και του εμφυλίου σε τρυφερή ηλικία και συνεχίζοντας με εκείνες της «επισφαλούς δημοκρατίας» - για να θυμηθούμε τη λέξη του Α. Αργυρίου- και της χαμένης «μεταπολίτευσης». Όμως, ούτε η πολιτική ούτε γενικότερα το «πολιτικόν» (κατά την πλατωνική έννοια) είναι η φωτεινή πηγή στον αφηγηματικό του ορίζοντα. Είναι μάλλον το σκοτεινό του σημείο, που αμαυρώνει, αλλά δεν αφανίζει τη νέα ημέρα ούτε την εσωτερική καθαρότητα.
Ο Εμφύλιος κυριάρχησε πίσω από το επεισόδιο της πρώτης συλλογής διηγημάτων του Πετσετίδη (Δώδεκα στο δίφραγκο ), όπου σε «προσφορά» είναι τα μανταλάκια όσο και η ανθρώπινη ζωή, δεν απουσίασε στις επόμενες, πήγε να ξεχαστεί στην προτελευταία συλλογή (Σε ξένο γήπεδο) και επανήλθε δυναμικά στην τελευταία (Λυσσασμένες αλεπούδες ). Αυτή η επιστροφή φαίνεται παράλληλη, αλλά δεν ταυτίζεται με την ιστορική αντιδικία, όπου ο εμφύλιος πόλεμος συνεχίζεται «με ιστοριογραφικά μέσα», κατά την προσφυή παράφραση του Γ. Χάμπερμας για τον ψυχρό πόλεμο. Στη λογοτεχνία, αντίθετα, η μνήμη δεν γενικεύεται, δεν αντικειμενικοποιείται, δεν υποβάλλεται σε συστημάτα σκέψης. Μόνο έτσι λειτουργεί καθαρτικά, συμβάλλοντας στη λήθη. Μπορούμε σχεδόν να δεχθούμε το παράδοξο ότι μνήμη και λήθη όχι απλώς δεν συγκρούονται, αλλά και ότι η μνήμη είναι λήθη: λήθη μερική, προσανατολισμένη, απαραίτητη, συμπεραίνει ο Τζ. Τοντόροβ
μιλώντας για τη βαρβαρότητα του ολοκληρωτισμού και τη λογοτεχνική της απόδοση.
|
|
Last Updated on Thursday, 13 October 2011 19:05 |
|
Read more...
|
|
|
Κριτικές -
Λυσσασμένες Αλεπούδες
|
|
Written by Administrator
|
|
Wednesday, 14 July 2010 03:39 |
|
Είναι αληθινά συγκινητική αλλά και συγκλονιστική η εμμονή του μόνιμα κατοικούντος στη Σπάρτη,όπου ασκεί το επάγγελμα του καθηγητή,Δημήτρη Πετσετίδη στη δεκαετία 1940-1950.Και αυτό το στοιχείο, που οι λεπτομέρειές του τροφοδοτούν όχι μόνο τοπικού χαρακτήρα συνθήκες, αλλά πολύ περισσότερο συμβάλλουν στην Ιστορία που αφορά τη συγκεκριμένη περίοδο, δίνεται με τρόπο που μπορεί ν' αφομοιωθεί από κάθε ενδιαφερόμενο ή ερευνητή,αφού έχουμε μια αφήγηση εντελώς απαλλαγμένη από διανοουμενισμούς και περίσσια στολίδια.
|
|
Last Updated on Wednesday, 14 July 2010 04:01 |
|
Read more...
|
|
Κριτικές -
Σε Ξένο Γήπεδο
|
|
Written by Administrator
|
|
Wednesday, 14 July 2010 03:29 |
|
«Με τα ελληνικά μυθιστορήματα να πάσχουν από παχυσαρκία (πολλές φορές και από παχυδερμία) και την ελληνική ποίηση να πάσχει εδώ και καιρό από αναιμία, το διήγημα φαίνεται να είναι το μόνο υγιές κλωνάρι της λογοτεχνίας μας. Εκεί θα βρούμε την υψηλότερη συγκέντρωση ποιότητας. Φέτος είχαμε αξιόλογες συλλογές από συγγραφείς δοκιμασμένους σ’ αυτό το είδος, όπως ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης, ο Θανάσης Βαλτινός, ο Δημήτρης Πετσετίδης, αλλά και από νεότερους ή λιγότερο ασκημένους,…»
Δημοσθένης Κούρτοβικ
«ΤΑ ΝΕΑ», 3-4 Ιαν. 2004 |
|
|
Κριτικές -
Τοπικός του Λέοντος
|
|
Written by Administrator
|
|
Wednesday, 14 July 2010 03:00 |
|
…σίγουρα με τον Τροπικό του Λέοντος όχι μόνο δεν αναθεωρούμε τις θετικές κρίσεις, το αντίθετο- καθώς ο ίδιος εισέρχεται σε νέα αφηγηματικά σύνορα - , τις επαυξάνουμε, αντιλαμβανόμενοι το αέναον της υπερβολής. Γιατί πράγματι, στο πρόσφατο βιβλίο του ο Πετσετίδης ανατρέπει κάθε λογική ερμηνεία του σύγχρονου κόσμου˙ κάθε κατακτημένη σχέση κοινών θνητών˙ κάθε πρακτικό προσόν που μπορεί ένας άνθρωπος να διαθέτει˙ την ιστορική αλληλουχία, την πολιτική εκδοχή, την αστυνομική έρευνα, την εκδοτική εμπειρία, προσπάθεια ή απόπειρα, τη λογοτεχνική και κριτική αντιμετώπιση, την ποδοσφαιρική ικανότητα, την ερωτική υστερία, κάθε τεχνολογική ανακάλυψη, το αναγνωστικό δάνειο,, το μαθηματικό θεώρημα,κ.ο.κ.
|
|
Last Updated on Wednesday, 14 July 2010 04:08 |
|
Read more...
|
|
Κριτικές -
Ο Σαμπατές Ζει
|
|
Written by Administrator
|
|
Wednesday, 14 July 2010 02:55 |
|
Ο Δημήτρης Πετσετίδης, από το 1986, όταν δημοσίευσε σε ώριμη ηλικία την πρώτη συλλογή πεζών του, Δώδεκα στο δίφραγκο, εμμένει στη σύντομη πρόζα. Έχω επισημάνει και με άλλες ευκαιρίες ότι όσοι έχουν συμβάλει στην ανθοφορία του ελληνικού διηγήματος κατά τα τελευταία χρόνια (και ανάμεσά τους ο Πετσετίδης) στράφηκαν συνειδητά, γνωρίζοντας από μέσα τις σχέσεις ιδιοσυγκρασίας και γραφής, προς το διήγημα. Ο αφηγηματικός μινιμαλισμός, μ’ αυτή την έννοια, ανταποκρίνεται σε μια ορισμένη οπτική μικρογραφίας, όπου διευρύνονται και γίνονται καθαρότερες οι γραμμές ενός γεγονότος που διαφορετικά θα παρέμενε στη σκιά.
|
|
Last Updated on Wednesday, 14 July 2010 03:53 |
|
Read more...
|
|
|
|
|
|
|
Page 1 of 7 |
